"ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ": ΕΝΑ ΑΘΛΙΟ ΚΑΘΟΛΑ ΕΡΓΟ...

Λέγεται πως οι άνθρωποι που φορούν μαύρα, έχουν και κατάμαυρη ψυχή. Αν πάσχετε όμως και από αχρωματοψία, τότε σίγουρα θα σας αρέσει το φιλμ "Το πλοίο για την Παλαιστίνη" του Νίκου Κούνδουρου, το οποίο χθες προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο κ. Κούνδουρος είχε 15 χρόνια να καθίσει πίσω από τις κάμερες, και αν δεν κάθονταν σ' αυτό το φιλμ, σίγουρα θα πρόσφερε τα μέγιστα, τόσο στον παγκόσμιο κινηματογράφο, όσο και στον πολιτισμό.

Το σενάριο δικό του και ξεκάρφωτο εντελώς, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, η φωτογραφία άθλια, προσωπικά πιο άθλια φωτογραφία δεν έχω ξαναδεί σε έργο, τα πλάνα γυρισμένα μπούστο, και στριμωγμένα μέσα σ' ένα καρέ δύο επί δύο (καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία), και η ενδυμασία, εποχής; τωρινή; από το μέλλον; στυλ... Κούνδουρου και αυτή, συνέθεταν μία ταινία μανιοκαταθλιπτική, στην οποία ακόμα και τα σκηνικά, εσωτερικά-εξωτερικά, ήταν δύσκολο να καταλάβει ο θεατής, που ακριβώς και πως; ήταν γυρισμένα! Σ' όλο το έργο κυριαρχούσε μια άκρατη βωμολοχία προκλητική, παντού βασίλευε η ασχήμια και η κακογουστιά, το σατανικό μαύρο, οι πουτάνες που αυτοπαρουσιάζονταν στο φακό (από άλλη ταινία του Κούνδουρου προφανώς, αφού πουθενά δεν "έδεναν" στο έργο) ήταν φρικτές, εν ολίγοις, τίποτα το όμορφο, τίποτα το ωραίο δεν υπήρχε σ΄αυτό το φιλμ, και αν ο κ. Κούνδουρος είχε πρόθεση να κάνει μια ταινία για την αποστροφή την κακογουστιά και την αηδία, μπορούσε να στήσει το φακό του στην έξοδο ενός αποχετευτικού αγωγού από σκατά, δεν ήταν ανάγκη να ταλαιπωρεί συνεργεία και ανθρώπους, ειδικά στην σημερινή εποχή που οι άνθρωποι δεν "διψούν" για τέτοιου είδους θεάματα, τα μπούχτισαν, αυτό που θέλουν να δουν είναι κάτι χαρούμενο, αισιόδοξο, ή ελπιδοφόρο. 

Στην αίθουσα "Ζάννας" που προβλήθηκε το φιλμ δεν ήταν λίγα τα ειρωνικά και πικρόχολα σχόλια που ακούγονταν συνεχώς από τους θεατές, κάποιοι από αυτούς είχαν φροντίσει νωρίς-νωρίς, στα πρώτα λεπτά να την εγκαταλείψουν, προσωπικά έμεινα ως το τέλος, κυρίως για να δω ποιο θα ήταν το φινάλε, έτσι από μαζοχιστική καθαρά, περιέργεια, και όχι από αμέτρητη αγωνία!

Η σκηνή όπου η  Εβραία θυγατέρα εκτελεί τον υποτιθέμενο φονιά της μάνας της -τον οποίο ανκάλυψε... μυρίζοντας τα δάχτυλά της- ήταν τόσο γελοία, ώστε έκανε ολόκληρη η αίθουσα να αναλυθεί σε ακράτητα γέλια!

Ο πρωταγωνιστής πατέρας της χάθηκε κάπου προς το τέλος στα αζήτητα του καστ, και ο αστυνομικός Γιατράκος με όψη Εβραίου τσιφούτη και όχι Έλληνα αστυνομικού, ακόμα προσπαθεί να... θυμηθεί, τι ήταν αυτό που έψαχνε από την αρχή; και κατά τη διάρκεια του σεναρίου της ταινίας!

Οι ερμηνείες των ηθοποιών κυμάνθηκαν από μέτριες έως φρικτές, οι ομιλίες τους ψεύτικα δραματοποιημένες, αχταρμά ελληνικά αραβοτούρκικα και εβραίικα, ακούγονταν μάλλον σχολική παράσταση, ή θεατρική παράσταση πολιτιστικού σωματείου ο ήχος, παρά καθαρός κινηματογραφικής ταινίας. 

Οι αναφορές στη μασονία χωρίς αρχή μέση και τέλος, η ελληνική μασονία στο έργο με ενδυμασία κου-κλουξ-κλαν, ήταν  μάλλον κι αυτή εφεύρεση... πασπαρτού του κ. Κούνδουρου, εξ' άλλου, σε ποια βιβλιογραφία το βρήκε ο κ. Κούνδουρος, ότι η μασονία είναι κάτι διαφορετικό και ανεξάρτητο από την εβραιοσύνη; 

Εν κατακλείδι, δεν μπορούμε να καταλάβουμε με το "Πλοίο για την Παλαιστίνη", γιατί χρειάστηκαν δεκαπέντε όλόκληρα χρόνια να περάσουν, για να εξευτελιστεί τόσο φτηνά ως σκηνοθέτης ο κ. Νίκος Κούνδουρος, ο οποίος κατά το παρελθόν, γύρισε και δυο-τρεις καλές, έως άριστες ταινίες με το δικό του στίγμα;

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

53^ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2-11 Νοεμβρίου 2012

Συνέντευξη Τύπου για τα εγκαίνια της Ταινιοθήκης της Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012, στην Αποθήκη Γ’, στο πλαίσιο του 53^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσία του διευθυντή του Φεστιβάλ Δημήτρη Εϊπίδη, του δημάρχου Θεσσαλονίκης και πρόεδρου του Δ.Σ. του ΦΚΘ Γιάννη Μπουτάρη, καθώς και του διεθνούς φήμης έλληνα σκηνοθέτη και προέδρου της Γαλλικής Ταινιοθήκης, Κώστα Γαβρά.

Παίρνοντας πρώτος το λόγο ο κ. Εϊπίδης δήλωσε: «Χαίρομαι ιδιαίτερα για την τόσο καλή προσέλευση σήμερα, παρόλο που είναι μια ηλιόλουστη μέρα, γιατί ξεκινά κάτι πολύ σημαντικό και για την πόλη και για τον κινηματογράφο και για το Φεστιβάλ. Τα πράγματα παίρνουν μια νέα τροπή. Η ίδρυση και η έναρξη της Ταινιοθήκης της Θεσσαλονίκης είναι για μένα ένας στόχος, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το θεωρούσα μια ανάγκη αλληλένδετη με την πρόοδο του πολιτισμού και του κινηματογράφου, σε μια πόλη που διαθέτει εξαιρετική παράδοση στη στήριξη του σινεμά. Τόσο το Φεστιβάλ Κινηματογράφου όσο και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ τα τελευταία 15 χρόνια πηγαίνουν πάρα πολύ καλά, αποτελώντας απτές αποδείξεις ότι το κοινό επιθυμεί να έχει κινηματογραφική παιδεία, το ενδιαφέρει ο καλός κινηματογράφος και αυτό είναι χαρακτηριστικό του κοινού της πόλης αυτής». Ο διευθυντής του Φεστιβάλ πρόσθεσε: «Δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Άλλωστε, όλα τα ξεκινήματα είναι δύσκολα. Ωστόσο, στόχος μας είναι να οργανωθούμε και να βρούμε τους πόρους και τους τρόπους. Έτσι, σήμερα είμαι σε θέση να ανακοινώσω την ίδρυση της Ταινιοθήκης, ένα έργο ζωής για την πόλη, το οποίο ελπίζω να παραμείνει στην αιωνιότητα και να προσφέρει κινηματογραφική παιδεία, ψυχαγωγία και πολιτισμό». Ο κ. Εϊπίδης τόνισε χαρακτηριστικά: «Η Ταινιοθήκη είναι μια μικρή ίσως προσφορά σε αυτή την πόλη, γιατί το Φεστιβάλ έτυχε τόσο καλής μεταχείρισης και αγάπης από τους Θεσσαλονικείς. Είναι το λιγότερο που μπορούσαμε να κάνουμε, ένα μικρό δώρο για τα 100 χρόνια από την ανεξαρτησία της πόλης».

Στη συνέχεια, το λόγο πήρε ο κ. Μπουτάρης: «Με χαρά μπορώ να πω και εγώ ότι το όνειρο που είχε ο Δημήτρης Εϊπίδης για την Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης γίνεται πραγματικότητα. Η Ταινιοθήκη θα λειτουργεί σαν μουσείο κινηματογράφου, με την προοπτική να αποτελέσει έναν πυρήνα του κινηματογράφου σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ενισχύοντας όλους τους δεσμούς των θεατών με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και το σινεμά γενικότερα». Και συνέχισε: «Με άξονα τα δύο υπάρχοντα φεστιβάλ που έχουν μακρά πορεία, η Θεσσαλονίκη έχει εξελιχθεί σε μια πόλη με κινηματογραφική κουλτούρα και παράδοση. Στόχος μας είναι να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο αυτή η κουλτούρα και η κινηματογραφική παιδεία. Οι απόψεις του Δήμου και του Φεστιβάλ συμπίπτουν απόλυτα σε αυτό το θέμα. Η κινηματογραφική παιδεία συνάδει επίσης και με την ανάπτυξη των επαγγελμάτων που έχουν να κάνουν με τον κινηματογράφο. Η πρωτοβουλία αυτή θα παίξει ένα σημαντικό εκπαιδευτικό ρόλο, διατηρώντας ζωντανή την ιστορική μνήμη του κινηματογράφου». Ο ίδιος συμπλήρωσε: «Η Ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης θα βρίσκεται σε επαφή με όλες τις Ταινιοθήκες και στο εξωτερικό, ενώ επίσης θα γίνει το βήμα για να παρουσιάζονται ταινίες του κλασικού παγκόσμιου κινηματογράφου καθώς και έργα και αφιερώματα σε σύγχρονους δημιουργούς. Τέλος, εκθέσεις και συζητήσεις θα υποστηρίξουν το πρόγραμμα της Ταινιοθήκης με στόχο μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στην κινηματογραφική δημιουργία, αποτελώντας έναν ακόμα κινηματογραφικό πυρήνα. Το Φεστιβάλ, όπως αντιλαμβάνεστε, επεκτείνεται και θα είμαστε όλοι δίπλα του».

Με τη σειρά του, ο κ. Γαβράς επισήμανε: «Θα ήθελα να συγχαρώ αυτούς που δημιούργησαν αυτή την νέα Ταινιοθήκη. Πιστεύω ότι μια Ταινιοθήκη είναι απαραίτητη όχι μόνο για τον κινηματογράφο, αλλά και για το κοινό. Ο ρόλος της Ταινιοθήκης είναι να διασώζει τα φιλμ, ήδη από την αρχή της ζωής του κινηματογράφου. Να τα διασώζει και να τα διατηρεί, γιατί ο χρόνος τα αλλοιώνει. Και βέβαια να τα προβάλλει. Είναι ένας τρόπος να γνωρίσουμε τη ζωή και την κοινωνία όπως ήταν στο παρελθόν και να την αντιλαμβανόμαστε μερικές φορές πιο καλά και από τα βιβλία. Είναι ένα ζωντανό μουσείο που βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη. Η Ταινιοθήκη δε διασώζει μόνο τα φιλμ που αυτή τη στιγμή διαθέτουν αισθητική αξία, αλλά και όσα μπορεί να αποκτήσουν αξία στο μέλλον. Ο αισθητικός και ιστορικός ρόλος μιας Ταινιοθήκης είναι βασικός, κατά τη γνώμη μου».

Απαντώντας σε ερώτηση αναφορικά με το πρόγραμμα της Ταινιοθήκης, ο κ. Εϊπίδης εξήγησε: «Η σχετική ενημέρωση έχει ξεκινήσει και θα είναι ευρεία σε όλη τη διάρκεια του έτους. Τα προγράμματα θα ανακοινώνονται σε μηνιαία βάση τόσο μέσα από τον Τύπο όσο και μέσα από δικά μας έντυπα. Το παράλληλο κύκλωμα Στούντιο μας παρείχε το υλικό και μας έδωσε την δυνατότητα να εξασφαλίσουμε αυτές τις κλασσικές ταινίες. Στόχος μας είναι η όσο το δυνατόν πιο εκτενής ενημέρωση του κοινού της πόλης για την ύπαρξη αυτού του θεσμού, ο οποίος θα λειτουργεί καθ’ όλη τη χρονιά στο Λιμάνι, στο Μουσείο Κινηματογράφου, το οποίο θα προσαρμοστεί ειδικά για να στεγάσει την Ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης». Σχετικά με την τιμή εισόδου, ο κ. Εϊπίδης ανακοίνωσε: «Η είσοδος θα είναι 3 ευρώ για μέλη και 4 για μη μέλη, ενώ η κάρτα μέλους θα κοστίζει μόλις 1 ευρώ». Με αυτή την αφορμή, ο κ. Μπουτάρης πρόσθεσε: «Δια νόμου το Φεστιβάλ Κινηματογράφου στην διάρκεια πραγματοποίησής του έχει τη χρήση των αιθουσών του Λιμανιού, όμως αυτός ο νόμος δεν ισχύει και για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, το οποίο νοικιάζει τις αίθουσες από τον Οργανισμό Λιμένος. Σκοπός μας είναι να επεκταθεί ο νόμος, να καλυφθεί η χρήση των αιθουσών του Φεστιβάλ σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς και να είναι στη δικαιοδοσία του θεσμού».

Ερωτώμενος σχετικά με τη λειτουργία της Ταινιοθήκης, ο κ, Εϊπίδης τόνισε: «Ο ρόλος της Ταινιοθήκης είναι σύνθετος. Η διάσωση του κινηματογραφικού υλικού είναι πρωταρχικός στόχος. Θέλουμε να παραδώσουμε τον πρότερο και τον τωρινό κινηματογράφο στις νέες γενιές. Αποτελεί μέρος του παγκόσμιου πολιτισμού που ανήκει στην κοινωνία μας. Ταυτόχρονα υπάρχουν και άλλοι στόχοι, όπως να προωθηθεί ο κινηματογράφος περισσότερο και να ξεπεράσει τον κλοιό του αμερικάνικου εμπορικού πνεύματος, από τον οποίο ήδη το Φεστιβάλ έχει απομακρυνθεί αρκετά. Σκοπός μας είναι, προωθώντας το μέλλον του κινηματογράφου, να μην εγκαταλείψουμε το παρελθόν του».

Σχετικά με τον προϋπολογισμό της Ταινιοθήκης, ο κ. Εϊπίδης εξήγησε: «Καταφέρνουμε να στήσουμε την Ταινιοθήκη χωρίς να επιβαρύνουμε τον κρατικό προϋπολογισμό. Όλα τα χρήματα εξασφαλίστηκαν από άλλους πόρους, κυρίως εκτός Ελλάδας και κάποια από χορηγίες εντός Ελλάδας. Έτσι θα λειτουργούμε, με περισσότερη σκληρή δουλειά γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο. Νομίζω όμως ότι με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα τα έχουμε καταφέρει αρκετά καλά. Είμαι πραγματικά περήφανος για αυτό το κομμάτι. Το 70% του προϋπολογισμού του 53^ου Φεστιβάλ που ξεκίνησε χθες Παρασκευή, έχει εξασφαλιστεί από κονδύλια εκτός Ελλάδας». Από την πλευρά του, ο κ. Μπουτάρης συμπλήρωσε: «Η δυνατότητα καλής διαχείρισης μιας Ταινιοθήκης και η συνεργασία με άλλες Ταινιοθήκες αποτελεί τη βάση για να αναπτυχθεί η κουλτούρα του κινηματογράφου. Είναι υπόσχεση του Δήμου να στηρίξει αυτή την προσπάθεια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».

Σε ερώτηση σχετικά με το πώς η Γαλλική Ταινιοθήκη διαμόρφωσε την προσωπική του σχέση με το σινεμά, ο κ. Γαβράς επεσήμανε: «Το 1952-1955 στη Ελλάδα βλέπαμε γουέστερν. Όταν έφτασα στη Γαλλία, με πήγαν ένα βράδυ στην Ταινιοθήκη και το πρώτο φιλμ που είδα ήταν η Απληστία. Έμεινα κατάπληκτος με το πώς ο κινηματογράφος μπορούσε να παράγει έργα σοβαρά, όπως γίνεται το θέατρο. Αυτό με ενδιέφερε πάρα πολύ και ίσως ήταν ένας από τους λόγους που με οδήγησαν από τη φιλολογία στις κινηματογραφικές σπουδές. Ύστερα από αυτή την εμπειρία, πήγαινα σχεδόν κάθε βράδυ στην Ταινιοθήκη. Το εισιτήριο στοίχιζε πολύ λίγα λεφτά και πολλές φορές έδειχναν, για παράδειγμα, ρωσικές ταινίες με υπότιτλους ιαπωνικούς ή φινλανδικές ταινίες με ρωσικούς υπότιτλους και δεν καταλαβαίναμε τίποτα. Μπορούσαμε όμως να δημιουργήσουμε το σενάριο, να βρούμε τη δομή του. Ήταν μεγάλο μάθημα. Νομίζω ότι για εκείνη την εποχή οι ιστοριογράφοι του κινηματογράφου λένε ότι η Nouvelle Vague στη Γαλλία γεννήθηκε από τη Γαλλική Cinemateque. Λέγοντας αυτό, εννοώ ότι μια Ταινιοθήκη παίζει πολύ σοβαρό ρόλο, όχι μόνο ιστορικό αλλά και καλλιτεχνικό».

Η σκηνοθέτιδα Αντουανέττα Αγγελίδη, η έκθεση της οποίας «Ράβοντας χωρίς κλωστή» πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της φετινής διοργάνωσης, ευχαρίστησε τους ανθρώπους που έστησαν την Ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης, λέγοντας: «Θα ήθελα πραγματικά να ευχαριστήσω για την προσπάθεια αυτή. Η Ταινιοθήκη θα ενισχύσει την πολυφωνία του κινηματογράφου, που είναι εξάλλου ο στόχος και του Τμήματος Κινηματογράφου, του πρώτου και μοναδικού τμήματος που υπάρχει στο Πανεπιστήμιο».

Τέλος, αναφορικά με το αρχείο ταινιών της Ταινιοθήκης, ο κ. Εϊπίδης εξήγησε: «Υπάρχει ένα αποθεματικό υλικό που περιλαμβάνει περίπου 700 τίτλους. Ο πυρήνας αυτός θα εμπλουτίζεται από υλικό που θα κατατίθεται από εταιρείες παραγωγής και διανομείς και θα δίνεται προς συντήρηση στην Ταινιοθήκη. Επίσης, η Ταινιοθήκη είναι στέλεχος της διεθνούς ομοσπονδίας, γεγονός που σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να ανταλλάξουμε υλικό με άλλες Ταινιοθήκες του εξωτερικού. Είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος».

53ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

53ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

2-11 Νοεμβρίου 2012

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Η κινηματογραφική ζωή της ζωγραφικής

Με ιδιαίτερη χαρά, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ανακοινώνει μια σημαντική πρωτοβουλία για τα πολιτιστικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης: την ίδρυση της Ταινιοθήκης της Θεσσαλονίκης. Η Ταινιοθήκη, η οποία θα στεγάζεται στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, φιλοδοξεί να αποτελέσει ιδανικό χώρο προώθησης των παγκόσμιων αισθητικών ρευμάτων. Θα παρουσιάζει αριστουργήματα του κλασικού κινηματογράφου, αλλά και σύγχρονα έργα και ρετροσπεκτίβες, ενώ επίσης θα διοργανώνει διαλέξεις και ανοιχτές συζητήσεις που θα αποσκοπούν σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στην κινηματογραφική δημιουργία.

Η Ταινιοθήκη εγκαινιάζεται την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012 στο πλαίσιο του 53ου ΦΚΘ με το αφιέρωμα «Η κινηματογραφική ζωή της ζωγραφικής» και την ειδική προβολή της ταινίας Καραβάτζο / Caravaggio του Ντέρεκ Τζάρμαν, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας (19.30). Στο πλαίσιο του αφιερώματος εντάσσονται επίσης οι προβολές των ταινιών Έγκον Σίλε - Εγώ λάτρεψα το γυμνό των Herbert Vesely & Leo Tichat, O λαϊκός ζωγράφος Πιροσμανί του Giorgi Shengelaya, το ντοκιμαντέρ Ο ζωγράφος Πικάσο του Luciano Emmer, καθώς και τα μικρού μήκους φιλμ Τουλούζ Λωτρέκ/Toulouse-Lautrec του Robert Hessens, και Βαν Γκογκ / Van Gogh, Πωλ Γκωγκέν / Paul Gaugin και Γκερνίκα/Guernica του Alain Resnais. Με επίκεντρο τους διάσημους ζωγράφους, οι ταινίες αναδεικνύουν τις εκλεκτικές συγγένειες, τις διαχρονικές σχέσεις και την οπτική μαγεία που προκύπτει από την όσμωση ανάμεσα στον κινηματογράφο και στη ζωγραφική. Οι προβολές πραγματοποιούνται στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το αφιέρωμα «Η κινηματογραφική ζωή της ζωγραφικής» εμπλουτίζεται από την έκθεση φωτογραφίας «Stop-carré στο ευρωπαϊκό σινεμά», η οποία περιλαμβάνει 57 ασπρόμαυρες φωτογραφίες από ταινίες των σημαντικότερων ευρωπαίων σκηνοθετών, που επηρέασαν την εξέλιξη της γλώσσας και της αισθητικής του κινηματογράφου. Πρόκειται για φιλμ τα οποία αντιπροσωπεύουν κυρίαρχα ρεύματα στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης (σοβιετική πρωτοπορία, γαλλική νουβέλ βαγκ, ιταλικός νεορεαλισμός κ.λπ.) αλλά και διακεκριμένους δημιουργούς του σινεμά (Ντράγιερ, Μπουνιουέλ, Ταρκόφσκι, κ.ά.). Η έκθεση διαρκεί από τις 2 έως τις 11 Νοεμβρίου 2012 και φιλοξενείται στην Αποθήκη Γ΄, στο Λιμάνι.

Λίγα λόγια για το αφιέρωμα «Η κινηματογραφική ζωή της ζωγραφικής»:

Τα κινηματογραφικά έργα, από την εποχή του βωβού έως σήμερα, δεν έχουν πάψει να αντλούν από τις ανεξάντλητες ζωγραφικές πηγές, μετουσιώνοντας την ακίνητη και αχρονική ζωή των ζωγραφικών πινάκων στη μαγεία της κινούμενης εικόνας. Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όταν η έβδομη Τέχνη αντιμετωπίζει «κατά μέτωπο» τους μεγάλους ζωγράφους – τη ζωή, την εποχή και κυρίως το έργο τους. Είναι σαν οι δύο κατεξοχήν εικαστικές τέχνες - η πιο παλιά και η πιο σύγχρονη- να στέκονται απέναντι, αλλά ταυτόχρονα και μέσα, η μία στην άλλη, αναζητώντας έναν κοινό τόπο συνύπαρξης, όπου η στατικότητα της ζωγραφικής συνομιλεί με την κίνηση της κινηματογραφικής εικόνας.

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

Caravaggio / Καραβάτζο

Μεγ. Βρετανία, 1986 16mm Έγχρωμο, 93΄

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Derek Jarman Ηθοποιοί: Noam Almaz, Dexter Fletcher, Nigel Terry, Dawn Archibald, Sean Bean, Jack Birkett, Tilda Swinton

Ο Βρετανός δημιουργός Ντέρεκ Τζάρμαν προετοίμαζε επτά χρόνια την ταινία για τον μεγάλο ζωγράφο Καραβάτζο (1571-1610), ο οποίος έζησε μια σύντομη και ταραχώδη ζωή, γεμάτη από έντονα πάθη και καταστροφικούς έρωτες.

Βραβεία

-Αργυρή Άρκτος & Βραβείο C.I.D.A.L.C., Φεστιβάλ Βερολίνου 1986

-Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής, Istanbul IFF 1987

Egon Schiele – Exzesse / Έγκον Σίλε – Εγώ λάτρεψα το γυμνό / Egon Schiele – Excess

Δυτική Γερμανία-Γαλλία-Αυστρία, 1981, 35mm Έγχρωμο, 95΄

Σκηνοθεσία: Herbert Vesely Σενάριο: Herbert Vesely, Leo Tichat Ηθοποιοί: Mathieu Carriere, Jane Birkin, Marcel Ophuls, Christine Kaufmann, Helmut Dohle

Η ταινία καταγράφει μερικές από τις βασικές στιγμές της ζωής του Αυστριακού εξπρεσιονιστή ζωγράφου Έγκον Σίλε, ο οποίος πέθανε σε νεαρή ηλικία – μόλις 28 ετών. Το έργο του υπήρξε καθοριστικό σε ότι αφορά την αίσθηση του ερωτισμού στη ζωγραφική μέσα από την απεικόνιση του γυμνού γυναικείου σώματος, επηρεάζοντας πολλούς μεταγενέστερους καλλιτέχνες στο χώρο των εικαστικών.

Pirosmani / Ο λαϊκός ζωγράφος Πιροσμανί

Σοβιετική Ένωση, 1969, 35mm Έγχρωμο, 85΄

Σκηνοθεσία: Giorgi Shengelaya Σενάριο: Giorgi Shengelaya, Erlom Akhvlediani Ηθοποιοί:Avtandil Varazi, Dodo Abashidze, Givi Aleqsandria, Spartak Bagashvili, Teimuraz Beridz

Ο Νίκο Πιροσμανί, λαϊκός ζωγράφος από τη Γεωργία της Σοβιετικής Ένωσης, που γεννήθηκε το 1863 και πέθανε φτωχός και αλκοολικός το 1918, υπήρξε ένας καλλιτέχνης συγγενικός του δικού μας Θεόφιλου, αυτοδίδακτος, περιπλανώμενος και ταπεινός.

Βραβεία

-Βραβείο Sutherland, British Film Institute Awards 1973

-Χρυσό Βραβείο Hugo, Chicago IFF 1974

Picasso / Ο ζωγράφος Πικάσο

Ιταλία, 1955, 35mm Έγχρωμο, 60΄

Σκηνοθεσία: Luciano Emmer Σενάριο: Sergio Amidei, Luciano Emmer Με τους: Picasso, Jean Davy (φωνή)

Αυτό το ντοκιμαντέρ, ένα από τα καλύτερα για τη ζωή και το έργο του μεγαλοφυούς Πάμπλο Πικάσσο, χωρισμένο σε έξι μέρη, καταγράφει την καλλιτεχνική του διαμόρφωση και πορεία: από τα πρώτα βήματα, τις επιρροές και τις αναζητήσεις του, μέχρι την περίοδο της ωριμότητας.

Βραβεία

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ, Karlovy Vary IFF 1956

Επίσης στο πλαίσιο του αφιερώματος θα προβληθούν οι μικρού μήκους ταινίες Van Gogh / Βαν Γκογκ (Γαλλία, 1948, 20΄), Paul Gaugin / Πωλ Γκωγκέν (Γαλλία, 1950, 14΄) και Guernica / Γκερνίκα (Γαλλία, 1950, 12΄) του Alain Resnais και Toulouse-Lautrec / Τουλούζ-Λωτρέκ (Γαλλία, 1950, 14΄) του Robert Hessens.

ΣΚΕΤΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Άλλο λιτά, και άλλο μίζερα. Άλλο στοιχειώδης οργάνωση και άλλο χύμα. Τελικώς, η πιο χύμα έναρξη του "ΦΚΘ" των τελευταίων δέκα χρόνων, έγινε χθες η ώρα 20:30 στην αίθουσα "Ολύμπιον" την αποκαλούμενη και ναό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. 

Η κακοδαιμονία άρχισε με την ασθένεια του κ. Δημήτρη Εϊπίδη στην συνέντευξη τύπου πριν τρεις μέρες, επαναλήφθηκε με τα σαρδάμ της παρουσιάστριας από το βήμα χθες, (σ.σ.: αυτή η κοπέλα κάθε χρόνο τα κάνει θάλασσα, αλήθεια, γιατί συνεχίζουν να της αναθέτουν το μικρόφωνο;), πέρασε στην παράφωνη τραγουδίστρια του μουσικο-χορευτικού συγκροτήματος, και τελείωσε με τον "Πρώτο Μεθύστακα της Πόλεως", ο οποίος αντί να κηρύξει την έναρξη του Φεστιβάλ, γύρισε την πλάτη στο κοινό, και αποχώρησε... μεγαλοπρεπώς! "Πάλι τον κράσον έπιες, πάλι τον νουν απώλεσας"! Έτσι την έναρξη έκανε ο αμήχανα κ. Εϊπίδης, με ένα "καλή προβολή" προς το κοινό. 

Το φιλμ που επιλέχθηκε φέτος για να ανοίξει την αυλαία του Φεστιβάλ, ήταν το χειρότερο, επίσης, που μπορούσε να είναι τα τελευταία δέκα χρόνια. Ο κόσμος άρχισε να φεύγει από το πρώτο δεκάλεπτο, και στο τέλος τα λίγα χειροκροτήματα που ακούστηκαν, ήταν από ποιους και γιατί; 

Στη συνέχεια, και στα πηγαδάκια που δημιουργήθηκαν στο πάρτι στην Αποθήκη Γ', οι εννιά στους δέκα το απέρριπταν μετά... βδελυγμίας, θα λέγαμε, αλλά προβληματισμός υπήρχε σε όλους, και ποιος διάλεξε αυτή τη φάβα, με όλη τη σημασία της λέξεως, να ανοίξει το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενός από τα γηραιότερα φεστιβάλ του είδους στην Ευρώπη, αλλά και σε όλον τον κόσμο. 

Προσωπικά θα το χαρακτήριζα σαν πρακτική άσκηση πολλών επεισοδίων πρωτοετών φοιτητών κινηματογραφικής σχολής. Ο μόνος ο οποίος έσωσε το φιλμ, κάπως, ήταν ο ηθοποιός, ο πρωταγωνιστής, αλλά κι αυτός ο καημένος στο τέλος υποθέτουμε πως μπερδεύτηκε τόσο στους εναλλασσόμενους ρόλους, που... ξέχασε σε ποια ταινία έπαιζε, και σε ποια υπόθεση πρωταγωνιστούσε. 

Μετά και από εκείνη την, επίσης φάβα τον Μάρτιο του φετινού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που είδαμε τους "Αγανακτισμένους", τούτο ήταν το δεύτερο -Τα Άγια Μοτέρ- και πρέπει να καταγραφεί στις πιο αποτυχημένες εναρκτήριες προβολές του "ΦΚΘ"  από γεννήσεώς του!

ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΑΥΛΑΙΑ ΤΟΥ 53ου ΦΚΘ

Με μια λιτή τελετή ανοίγει αυλαία το 53^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012, στις 20.30 στην ιστορική έδρα του θεσμού, το Ολύμπιον. Μετά την επίσημη έναρξη της διοργάνωσης, θα προβληθεί η πολυσυζητημένη ταινία Άγια Μηχανές του γάλλου σκηνοθέτη Λεός Καράξ.

Το φιλμ που προκάλεσε αίσθηση στο φετινό φεστιβάλ των Καννών (βραβείο Νεότητας) αφηγείται την 24ωρη σουρεαλιστική οδύσσεια του αινιγματικού κυρίου Όσκαρ στους δρόμους ενός ονειρικού Παρισιού, μέσα από ένα διαδοχικό παιχνίδι ρόλων και μεταμορφώσεων. Μια ταινία-(...) στην ανθρώπινη ψυχή και την ελευθερία του σινεμά, ανένταχτη και καθηλωτική, με τον χαμαιλέοντα Ντενί Λαβάν, καθώς και τους Εύα Μέντες, Κάιλι Μινόγκ και Μισέλ Πικολί σε απρόβλεπτες εμφανίσεις.

Τη μουσική νότα στη βραδιά θα δώσει το μουσικό σχήμα (...) που θα ταξιδέψει το κοινό σε σουίνγκ ρυθμούς, καθώς και η χορευτική ομάδα (...)...