Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης

«Κλασικές ευρωπαϊκές ταινίες 2»

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης συνεχίζει τη δραστηριότητά της παρουσιάζοντας έναν ακόμη κύκλο κλασικών ευρωπαϊκών ταινιών, στο πλαίσιο του αφιερώματος «Κλασικές ευρωπαϊκές ταινίες 2», το οποίο θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 7 έως την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013 στην Αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος (Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α΄, Λιμάνι).  

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει τέσσερις ταινίες σπουδαίων δημιουργών, οι οποίες αποτελούν σημεία αναφοράς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Πρόκειται για τα φιλμ: Με κομμένη την ανάσα / À bout de souffle του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ / Jean-Luc Godard (Γαλλία, 1960), Χιροσίμα αγάπη μου / Hiroshima, mon amour του Αλέν Ρενέ / Alain Resnais (Γαλλία - Ιαπωνία, 1959), Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί / Covek nije tica του Ντούσαν Μακαβέγιεφ / Dusan Makavejev (Γιουγκοσλαβία, 1965) και Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι / Ultimo tango a Parigi του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι / Bernardo Bertolucci (Γαλλία - Ιταλία, 1972).

Πώληση εισιτηρίων: Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α΄, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398, cinematheque@filmfestival.gr).
Τιμή εισιτηρίου: 4 ευρώ (γενική είσοδος), 3 ευρώ (για τα μέλη).
Κάρτα μέλους: 1 ευρώ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ «ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ  2»

Πρόγραμμα προβολών

07/02/2013:                 18.45     Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί
                                    21.00     Χιροσίμα αγάπη μου

08/02/2013:                 18.45     Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι

21.00     Με κομμένη την ανάσα

09/02/2013:                 18.45     Χιροσίμα αγάπη μου

21.00     Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι

10/02/2013:                 18.45     Με κομμένη την ανάσα
21.00     Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί

Οι ταινίες

Με κομμένη την ανάσα / À bout de souffle
Γαλλία, 1960
Σκηνοθεσία: Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Ασπρόμαυρη, 90΄

Ο Μισέλ Πουακάρ, ένας μικρογκάνγκστερ, που μοιάζει περισσότερο σε σινεφίλ λάτρη των b-movies και του αμερικάνικου νουάρ, παρά σε άνθρωπο του υποκόσμου, κλέβει ένα αυτοκίνητο στη Μασσαλία και στην διαδρομή του προς το Παρίσι σκοτώνει, για ασήμαντο λόγο, έναν  αστυνομικό, με το περίστροφο που βρίσκει στο αμάξι. Στο Παρίσι συναντά μια αμερικανίδα που θέλει να γίνει δημοσιογράφος και ζει μαζί της έναν εφήμερο έρωτα. Η κοπέλα όμως τον προδίδει τελικά στην αστυνομία, που τον ψάχνει παντού...

Η εμβληματική, πρώτη ταινία του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, είναι και το σημείο εκκίνησης του γαλλικού νέου κύματος που έσπασε τους αφηγηματικούς κανόνες της μέχρι τότε κινηματογραφικής γλώσσας («μια ταινία πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος, αλλά όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά»), βάζοντας τα θεμέλια μιας ρηξικέλευθης κινηματογραφικής αντίληψης και καθιερώνοντας τους νέους σκηνοθέτες και πρώην κριτικούς του περιοδικού Cahiers du Cinéma: Φρανσουά Τρυφώ (που έγραψε το σενάριο), Κλωντ Σαμπρόλ (που είχε την καλλιτεχνική διεύθυνση), Ερίκ Ρομέρ, Ζακ Ριβέτ κ.ά. Ο Γκοντάρ δημιουργεί έναν αντι-ήρωα, αρχέτυπο για το σινεμά της περιπλάνησης της δεκαετίας του ’60, χωρίς ιδεολογικές δεσμεύσεις, ανερμάτιστο ηθικά, που ζει την κάθε του μέρα σαν να είναι η τελευταία, στην κόψη του κύματος της ζωής και αρνείται να υποταχθεί στις κοινωνικές συμβάσεις: τον πρώτο αυθεντικό τεντυμπόυ του ευρωπαϊκού σινεμά. Ταυτόχρονα, η αέναη κίνηση της κάμερας στο χέρι, τα  κυκλωτικά τράβελινγκ, οι σκηνές αυτοσχεδιασμού που συλλαμβάνουν το απροσδόκητο, οι ηθελημένες ανακολουθίες στα περάσματα των πλάνων, ο free jazz ρυθμός της ταινίας και τα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους, συνιστούν το μανιφέστο ενός κινηματογραφικού στυλ, αλλά και το ύφος μιας ολόκληρης εποχής. Θαυμάσιοι στους κεντρικούς ρόλους ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό και η Τζιν Σίμπεργκ.

• Αργυρή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου 1960, Βραβείο Ζαν Βιγκό για καλύτερη πρώτη ταινία, Βραβείο καλύτερης ταινίας από την Ένωση γάλλων κριτικών κινηματογράφου.
  
  

Χιροσίμα αγάπη μου / Hiroshima mon amour
Γαλλία - Ιαπωνία, 1959
Σκηνοθεσία: Αλέν Ρενέ, Ασπρόμαυρη, 90΄

Μια γαλλίδα ηθοποιός φτάνει στη Χιροσίμα για τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ με θέμα την ειρήνη. Περνά την νύχτα της με ένα γιαπωνέζο αρχιτέκτονα - περιστασιακό εραστή. Οι μνήμες  του πυρηνικού ολέθρου που έπληξε την πόλη, συναντούν τις δικές της αναμνήσεις από τον δικό της γενέθλιο τόπο, το  Νεβέρ, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εφηβικού της έρωτα μ’ έναν γερμανό στρατιώτη που δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια της. Παρόν και παρελθόν εναλλάσσονται συνεχώς μέσα από την (αν)έφικτη ερωτική επαφή και τη δύσκολη επικοινωνία (δεν μιλούν ο ένας την γλώσσα του άλλου), καθώς και τις περιπλανήσεις τους σε διάφορες τοποθεσίες της Χιροσίμα. Όλα συμβαίνουν στη διάρκεια ενός εικοσιτετραώρου, γιατί η γυναίκα (που δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά της, όπως ούτε και του ιάπωνα εραστή της), θα πρέπει να επιστρέψει στη Γαλλία. Θα επιστρέψει όμως;

To 1959, με το Χιροσίμα αγάπη μου, σε σενάριο της Μαργκερίτ Ντυράς, πραγματοποιείται το πέρασμα του Αλέν Ρενέ από το ντοκιμαντέρ στη μυθοπλασία. Η ταινία βασίζεται εξ ολοκλήρου πάνω στην ανάκληση της μνήμης, ακολουθώντας τα δαιδαλώδη μονοπάτια της και σ΄ αυτό ακριβώς οφείλεται η μορφική της ανακολουθία και οι αφηγηματικές της παρεκκλίσεις. Με κλειδί τη λέξη «θυμάμαι», η οποία ανοίγει τις πύλες της μνήμης και του παρελθόντος χρόνου, η ταινία επαναφέρει στο παρόν, μέσα από τη εφήμερη ερωτική συνάντηση της γαλλίδας με τον ιάπωνα, τραυματικές αναμνήσεις από την εποχή του πολέμου: από τη δική της τραυματική εμπειρία στο Νεβέρ και από το πυρηνικό ολοκαύτωμα της Χιροσίμα, με χρήση επικαίρων της εποχής. Η αφήγηση με λυρισμό μεγάλης έντασης και δραματική δύναμη, μετακινείται διαρκώς από το ατομικό στο συλλογικό δράμα, σε μια συγκλονιστική οπτικο-ακουστική σύνθεση. Ο έρωτας απελευθερώνει βαθιά κρυμμένες εικόνες και συναισθήματα, φέρνοντας κοντά τους δύο εραστές και ταυτόχρονα αναδεικνύοντας την υπαρξιακή και πολιτισμική απόσταση που τους χωρίζει. Η ρευστότητα του χρόνου και η υποκειμενικότητα της μνήμης, αποτελούν τον δραματικό άξονα αυτής της αριστουργηματικής ταινίας,  καθιστώντας τη θέασή της –κάθε φορά- μια ανεπανάληπτη κινηματογραφική εμπειρία.

• Βραβείο Fipresci Φεστιβάλ Κανών 1959

Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί / Covek nije tica
Γιουγκοσλαβία, 1965
Σκηνοθεσία: Ντούσαν Μακαβέγιεφ, Ασπρόμαυρη, 85΄

Ο Γιαν Ρουντίνσκι, ευυπόληπτος μηχανικός, έρχεται από την πρωτεύουσα σε μια επαρχιακή πόλη, για να εκσυγχρονίσει ένα εργοστάσιο, κουβαλώντας μαζί του, όχι μόνο την τεχνογνωσία, αλλά και τα προσωπικά του αδιέξοδα. Θα ζήσει μια θνησιγενή ερωτικά σχέση με μια όμορφη κομμώτρια, κόρη του σπιτονοικοκύρη του, η οποία επιθυμεί διακαώς να ξεφύγει από το μίζερο επαρχιακό περιβάλλον στο οποίο ζει, βρίσκοντας τελικά αυτό που ψάχνει στην αγκαλιά ενός φορτηγατζή. Την ίδια στιγμή, ο «σταχανοβίτης» εργάτης Μπαρμπούλοβιτς δεν μπορεί να απολαύσει την παράνομη ερωτική του ζωή, καθώς η γυναίκα του ανακαλύπτει την ερωμένη του και τον σέρνει στην αστυνομία. Ένας υπνωτιστής προσπαθεί να πείσει τους χωρικούς ότι μπορούν να πετάξουν, ενώ η άφιξη και οι παραστάσεις  ενός  πλανόδιου τσίρκου,  θα ανοίξουν όντως μια πόρτα διαφυγής προς τον ουρανό και τα πράγματα θα πάρουν μια απρόσμενη τροπή...

Η πρώτη ταινία του Ντούσαν Μακαβέγιεφ, Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί, δεν περιέχει μονάχα τολμηρά ιδεολογικά ερεθίσματα, αλλά εντυπωσιάζει επίσης με την αφηγηματική της πληρότητα και τα εκφραστικά της μέσα. Έχοντας ως επίκεντρο της δράσης το εργοστάσιο, ο Μακαβέγιεφ συνδέει τα διάφορα επεισόδια της  καθημερινής ζωής της μικρής επαρχιακής πόλης, με την εκκεντρική παρουσία του  υπνωτιστή από τη μια μεριά και την παράσταση των τσιρκολάνων  από την άλλη. Αυτός είναι και ο αφηγηματικός άξονας της ταινίας, το κεντρικό μοτίβο της οποίας ακροβατεί ανάμεσα στην ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει πουλί και να πετάξει και στην πεζή πραγματικότητα του καθήκοντος της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Σαρκαστική, χλευαστική και με μια μοναδική αίσθηση ελευθερίας, η ταινία έπεσε ως «κεραυνός εν αιθρία» στο αρτηριοσκληρωτικό σινεμά της γειτονικής χώρας, προαναγγέλλοντας το μετέπειτα προκλητικό έργο του σκηνοθέτη-οπαδού των θεωριών του Βίλχελμ Ράιχ για την απελευθερωτική δύναμη και την επαναστατική ενέργεια του σεξ.

Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι / Ultimo tango a Parigi
Γαλλία - Ιταλία, 1972
Σκηνοθεσία: Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Έγχρωμη, 127΄

Συγκλονισμένος από την αυτοκτονία της γυναίκας του, ο μεσήλικας Πωλ περιπλανιέται στο Παρίσι και συναντά τυχαία σ’ ένα διαμέρισμα τη νεαρή Ζαν, με την οποία ενώνονται ερωτικά με άγριο πάθος, χωρίς καν να μάθουν ο ένας το όνομα του άλλου. Χωρίζοντας, αποφασίζουν να συναντιούνται στο διαμέρισμα για να κάνουν έρωτα, χωρίς ν’ αποκαλύψουν τα ονόματά τους και χωρίς να ξέρουν τίποτα ο ένας για τη ζωή του άλλου. Έτσι, κάνοντας διπλή ζωή, συνεχίζουν να συνευρίσκονται στο άδειο διαμέρισμα, όπου επιδίδονται σε παράδοξα σεξουαλικά παιχνίδια, τα οποία φτάνουν μέχρι το σοδομισμό. Σιγά-σιγά μέσα από τον ακραίο ερωτισμό, η σχέση τους φθίνει, ενώ ο Πωλ παραβιάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού, θα θελήσει να μάθει για τη ζωή της Ζαν. Αφού χορεύουν το τελευταίο τους τανγκό, ο Πωλ την ακολουθεί και η κατάληξη είναι τραγική...

«[...] Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης στις 14 Οκτωβρίου 1972. Η ημερομηνία θα έπρεπε να γίνει ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως η 29^η Μαΐου 1913 - η νύχτα που παίχτηκε για πρώτη φορά ‘’Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης’’ - στην ιστορία της μουσικής. Ταραχές δεν υπήρξαν και κανείς δεν πέταξε τίποτα στην οθόνη, αλλά πιστεύω πως το κοινό βρέθηκε σε κατάσταση σοκ, γιατί Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι διαθέτει την ίδια υπνωτική έκσταση με την ‘’Ιεροτελεστία’’, την ίδια πρωτόγονη δύναμη και τον ίδιο αιχμηρά αιφνίδιο ερωτισμό. Το αποφασιστικό βήμα του κινηματογράφου είχε επιτέλους γίνει. Οι εμπορικές ταινίες παρείχαν μηχανοποιημένο σεξ – σεξ ως σωματικό διεγερτικό, αλλά χωρίς καθόλου πάθος ή συναισθηματική βία. Το σεξ στο Τανγκό εκφράζει τις πορείες των χαρακτήρων. Ο Μάρλον Μπράντο εξαντλεί την επιθετικότητά του στη Μαρία Σνάιντερ και η σωματική απειλή τής συναισθηματικά φορτισμένης σεξουαλικότητας συνιστά τέτοια παρέκκλιση από οτιδήποτε μάθαμε να αναμένουμε στις ταινίες, ώστε υπήρχε κάτι σχεδόν σαν φόβος στην ατμόσφαιρα του πάρτι στο φουαγιέ, μετά την προβολή. Κατειλημμένο από την αμείωτη έξαψη της ταινίας, το κοινό, αμήχανο, βρέθηκε αντιμέτωπο με μια απρόσμενη σεξουαλικότητα, επευφήμησε όρθιο τον Μπερτολούτσι, αλλά κατόπιν ο καθένας έμεινε μόνος του και σιωπηλός. Αυτή θα πρέπει να είναι η πιο δυναμικά ερωτική ταινία που έγινε ποτέ και ίσως αποδειχθεί και η πιο απελευθερωτική...».

(Απόσπασμα της κριτικής της Pauline Kael, που πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The New Yorker» στις 28 Οκτωβρίου 1972 και αναδημοσιεύθηκε στην μονογραφία που εξέδωσε το 37^ο ΦΚΘ  το 1996, με την ευκαιρία του πλήρους αναδρομικού αφιερώματος στον Μπερνάρντο Μπερτολούτσι).

ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ, ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ "ΜΜΘ" από ArgyriosDagkilas

ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΙ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ από ArgyriosDagkilas

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ ΤΩΝ ΚΑΛΙΝΔΟΙΩΝ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΤΑΦΟΣ ΚΑΛΙΝΔΟΙΩΝ από ArgyriosDagkilas

ΜΥΡΤΙΣ, ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΟΥΛΑ ΤΟΥ 480 Π.Χ.
ΜΥΡΤΙΣ, ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΟΥΛΑ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ από ArgyriosDagkilas

ΕΠΑΥΛΙΣ, ΣΤΑ ΣΑΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
Η ΕΠΑΥΛΙΣ ΣΤΑ ΣΑΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ από ArgyriosDagkilas

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΑ ΣΑΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΑ ΣΑΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ από ArgyriosDagkilas

ΑΡΙΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΑΡIΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ από ArgyriosDagkilas

ΑΡΙΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΝΕΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ
ΑΡΙΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΝΕΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ από ArgyriosDagkilas


ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ από ArgyriosDagkilas

Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης

«Φρανσουά Τρυφώ: σινεμά, οπωσδήποτε!»

«...Tο σινεμά του αύριο δεν θα γίνει
από υπαλλήλους της κάμερας,
αλλά από καλλιτέχνες για τους οποίους
το γύρισμα θα είναι μια περιπέτεια εκπληκτική
και παθιασμένη...
Tο σινεμά του αύριο, θα είναι μια ερωτική πράξη»

Φρανσουά Τρυφώ (1957)

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης υποδέχεται το 2013 με ένα αφιέρωμα στον εμβληματικό σκηνοθέτη της nouvelle vague Φρανσουά Τρυφώ. Το αφιέρωμα τιτλοφορείται «Φρανσουά Τρυφώ: σινεμά οπωσδήποτε!» και θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 17 έως την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013 στην Αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος (Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α΄, Λιμάνι).

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει τέσσερις ταινίες: Τα 400 χτυπήματα / Les quatre cents coups (Γαλλία, 1959), Φαρενάιτ 451 / Fahrenheit 451 (Γαλλία-Αγγλία, 1966), Το τελευταίο μετρό / Le dernier metro, (Γαλλία, 1980) και Οπωσδήποτε την Κυριακή / Vivement Dimanche! (Γαλλία, 1983).

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Μετά το αφιέρωμα «Φρανσουά Τρυφώ: σινεμά οπωσδήποτε!», θα ακολουθήσει μια σειρά αφιερωμάτων σε σπουδαίους δημιουργούς, που διαμόρφωσαν με το έργο τους τις αισθητικές αξίες, το ύφος και το ήθος της Έβδομης Τέχνης (Λουίς Μπουνιουέλ, Καρλ Ντράγιερ, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν).  Αδιαπραγμάτευτος στόχος είναι η πραγματική ψυχαγωγία (αγωγή ψυχής), η ευφορία και ο προβληματισμός των θεατών, σε μια εποχή δύσκολη όπως η σημερινή, όπου η τέχνη -στην περίπτωσή μας, η κινηματογραφική-, μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει θεραπευτικά και παρηγορητικά. Ταυτόχρονα, καθιερώνοντας το πρόγραμμα Κλασικές Ευρωπαϊκές ταινίες της πρώτης περιόδου, πραγματοποιείται σε αυτό το πλαίσιο και το πρώτο θεματικό αφιέρωμα, το οποίο αφορά στην κινηματογράφηση της παιδικής ηλικίας.  Επίσης,  με εξαιρετικό ενδιαφέρον αναμένεται το μεγάλο αφιέρωμα με τίτλο «Σπάνια τοπία του ιαπωνικού κινηματογράφου», με σπάνιες ταινίες τόσο γνωστών (Ακίρα Κουροσάουα, Ναγκίσα Όσιμα, Κον Ιτσικάουα, Σοχέι Ιμαμούρα), όσο και λιγότερο γνωστών δημιουργών (Χεϊνοσούκε Γκόσο, Κοζαμπούρο Γιοσιμούρα, Κανέτο Σίντο, Γιοσισίγκε Γιόσιντα), πολλές από τις οποίες θα προβληθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ κάποιες παλιότερες δεν έχουν προβληθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Πιο συγκεκριμένα, τα προσεχή αφιερώματα της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης έχουν ως εξής:

• 24 - 27 Ιανουαρίου 2013: «Λουίς Μπουνιουέλ: το βλέμμα ξυράφι»
• 31 Ιανουαρίου – 3 Φεβρουαρίου 2013: «Καρλ Ντράγιερ: amor omnia»
• 7 – 10 Φεβρουαρίου 2013: «Κλασικές Ευρωπαϊκές ταινίες – 2»
• 14 – 17 Φεβρουαρίου 2013: «Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: ακτινογραφώντας την ανθρώπινη ψυχή»
• 21 - 27 Φεβρουαρίου 2013: «Σπάνια τοπία του Ιαπωνικού Κινηματογράφου»
• 7 – 10 Μαρτίου 2013: «Κινηματογραφικές εικόνες της παιδικής ηλικίας»

Πώληση εισιτηρίων: Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α΄, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398, cinematheque@filmfestival.gr)

Τιμή εισιτηρίου: 4 ευρώ (γενική είσοδος), 3 ευρώ (για τα μέλη). Κάρτα μέλους: 1 ευρώ.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ «ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΤΡΥΦΩ: ΣΙΝΕΜΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!»

Πρόγραμμα προβολών

17/01/2013: 18.45 Οπωσδήποτε την Κυριακή

21.00 Το τελευταίο μετρό

18/01/2013 18.45 Τα 400 χτυπήματα

21.00 Φαρενάιτ 451

19/01/2013 18.45 Το τελευταίο μετρό

21.00 Τα 400 χτυπήματα

20/01/2013 18.45 Φαρενάιτ 451

21.00 Οπωσδήποτε την Κυριακή

Οι ταινίες

Τα 400 χτυπήματα / Les quatre cents coups (Γαλλία, 1959), Ασπρόμαυρη, 101΄

Ο Αντουάν Ντουανέλ είναι δεκατριών χρονών και ζει στο Παρίσι, με τους γονείς του. Η αδιαφορία των γονιών απέναντί του και η αυταρχική συμπεριφορά των καθηγητών του στο σχολείο, προκαλεί στον Αντουάν μια μόνιμη τάση φυγής και απόδρασης από το καταπιεστικό σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον. Έτσι, μετά από πολλές περιπέτειες, ανάμεσα στις οποίες και ο εγκλεισμός του στο αναμορφωτήριο, κατορθώνει να φτάσει στην ελευθερία της θάλασσας, που είναι και το κρυφό του όνειρο...

Tα 400 χτυπήματα, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Φρανσουά Τρυφώ και μια από τις πρώτες της nouvelle vague, αφηγείται την ιστορία ενός ευαίσθητου και ευάλωτου παιδιού, που ζει και μεγαλώνει σ’ έναν στενόμυαλο, μικρόψυχο και εν τέλει εχθρικό κόσμο. Στο υπέδαφος της ταινίας υπάρχει έντονο το αυτοβιογραφικό στοιχείο, καθώς πολλές από τις περιπέτειες του μικρού Αντουάν (έξοχα ερμηνευμένος από τον Ζαν Πιερ Λεό – alter ego του σκηνοθέτη) είναι προσωπικά βιώματα του Τρυφώ, ο οποίος πράγματι, σ’ αυτήν την ηλικία κατέληξε στο αναμορφωτήριο, απ’ όπου τον έσωσε ο σπoυδαίος θεωρητικός και συνιδρυτής των Cahiers du Cinéma, Αντρέ Μπαζέν, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η ταινία. Έγραψε ο συνοδοιπόρος του Τρυφώ, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ: «Τα 400 χτυπήματα είναι το πιο περήφανο, το πιο πεισματάρικο, το πιο ξεροκέφαλο, με άλλα λόγια, το πιο ελεύθερο φιλμ του κόσμου».

Ευχαριστούμε τον κ. Βελισσάριο Κοσσυβάκη και την εταιρεία NEW STAR για την παραχώρηση της ταινίας.

• Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών 1959

Φαρενάιτ 451 / Fahrenheit 451(Γαλλία-Αγγλία, 1966) Έγχρωμη, 112΄

Σ’ έναν κόσμο απροσδιόριστο χωροχρονικά, στο εγγύς μέλλον, ο πυροσβέστης Μόνταγκ βάζει φωτιά αντί να τη σβήνει: καίει τα βιβλία (ο τίτλος αφορά την απαιτούμενη θερμοκρασία καύσης), γιατί στην εν λόγω κοινωνία απαγορεύεται η ανάγνωση και η κατοχή βιβλίων. Κάποια μέρα όμως, γοητευμένος απ’ αυτό που καταστρέφει, υποκύπτει και ο ίδιος στη μαγεία της ανάγνωσης και όταν τον ανακαλύπτουν αναγκάζεται να καταφύγει στα δάση, όπου ζουν οι παράνομοι βιβλιόφιλοι, έχοντας μάθει τα αγαπημένα τους βιβλία απέξω, για να μπορέσουν έτσι να τα διασώσουν και να τα μεταδώσουν στις επόμενες γενιές.

Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ρέυ Μπράντμπερυ, η ταινία αυτή είναι η πρώτη έγχρωμη του Φρανσουά Τρυφώ και ταυτόχρονα η πρώτη του μεγάλη παραγωγή και σε αγγλική ομιλούσα. Το θέμα της είναι η αγάπη για τα βιβλία, η εξαφάνιση των οποίων σημαίνει τον αφανισμό της ιστορικής μνήμης, την απουσία κάθε μελλοντικού χρονικού ορίζοντα και το βάλτωμα της κοινωνίας σ’ ένα αιώνιο παρόν-κόλαση, όπου τα πάντα θα είναι ομοιόμορφα και απολύτως ελεγχόμενα, αφού κανείς δεν θα θυμάται τίποτα. Ο Τρυφώ αποκλείει τα εφέ της επιστημονικής φαντασίας, αποφεύγει τις συμβάσεις και τους κοινούς τόπους του είδους και κάνει μια ταινία με πολιτική θέση, στην οποία αρκεί η ανάγνωση του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ από τον πυρομανή-πυροσβέστη Μόνταγκ, για να γκρεμιστεί ένας ζοφερός κόσμος. Έξοχη και πανέμορφη η Τζούλι Κρίστι στο διπλό της ρόλο.

Ευχαριστούμε τον κ. Χρήστο Μπεχτσή και την εταιρεία SEVEN για την παραχώρηση της ταινίας.

Το τελευταίο μετρό / Le dernier metro
(Γαλλία, 1980) Έγχρωμη, 128΄

Παρίσι, Φθινόπωρο 1942. Στο θέατρο της Μονμάρτης προσλαμβάνεται ως πρωταγωνιστής ο Μπερνάρ Γκρανζέ και αρχίζουν οι πρόβες ενός καινούριου έργου με τίτλο «Οι εξαφανισμένοι». Η Μάριον, διάσημη ηθοποιός του γαλλικού μπουλβάρ, διευθύνει μόνη της το θέατρο του εβραίου συζύγου της Λούκα Στάινερ, ο οποίος είναι εξαφανισμένος για τις αρχές Κατοχής· στην πραγματικότητα όμως, είναι κρυμμένος στο υπόγειο του θεάτρου, δίνοντας από κει τις σκηνοθετικές οδηγίες για το ανέβασμα των παραστάσεων, οι οποίες τελειώνουν πριν περάσει το τελευταίο μετρό. Η εμφάνιση του νέου και προικισμένου ηθοποιού Μπερνάρ, αναστατώνει συναισθηματικά την Μάριον και οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες...

Το πολυβραβευμένο με τα 10 Σεζάρ (τα γαλλικά Όσκαρ) Τελευταίο μετρό, είναι μαζί με την Αμερικανική νύχτα, η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία του Φρανσουά Τρυφώ. Δεν πρόκειται για μια ταινία για την εποχή της Κατοχής στη Γαλλία (παρόλο που υπάρχουν άμεσες αναφορές, ακόμα και σε υπαρκτά πρόσωπα εκείνης της περιόδου, όπως ο αντισημίτης θεατρικός κριτικός Νταξιά), αλλά για την πολύπλοκη σχέση ανάμεσα στο θέατρο και τη ζωή. Οι ίντριγκες της θεατρικής σκηνής και των παρασκηνίων γίνονται μια μεταφορά της πραγματικής ζωής, το σκηνικό ενός παιχνιδιού όπου διαπλέκεται η μικρή και η μεγάλη Ιστορία, η παρουσία με την απουσία, το κρυφό με το φανερό και φυσικά ο έρωτας, που στήνει τον αόρατο συναισθηματικό ιστό της ταινίας. Έξοχο το κεντρικό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Κατρίν Ντενέβ-Ζεράρ Ντεπαρντιέ) και θαυμάσια η «πνιγμένη» φωτογραφία του σπουδαίου Νέστορ Άλμεντρος.

• Βραβευμένη με 10 Σεζάρ στις βασικές κατηγορίες

Οπωσδήποτε την Κυριακή / Vivement Dimanche!
(Γαλλία, 1983) Ασπρόμαυρη, 111΄

Ο Ζυλιέν, κτηματομεσίτης στο επάγγελμα, είναι ο βασικός ύποπτος για το φόνο της γυναίκας του Μαρί-Κριστίν και του εραστή της Ζακ. Η πρώην γραμματέας του Μπάρμπαρα, η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του, τον κρύβει στο υπόγειο του γραφείου του και αρχίζει τις έρευνες για να βρει τον πραγματικό δολοφόνο και να αποδείξει την αθωότητά του. Κατά τη διάρκεια των ερευνών τα πράγματα περιπλέκονται, καθώς σκοτώνονται μια ταμίας κινηματογράφου και ο μάνατζερ ενός οίκου ανοχής, που έχει σαν βιτρίνα ένα νυχτερινό κέντρο. Τελικά, η Μπάρμπαρα στήνοντας ένα επικίνδυνο παιχνίδι, με την βοήθεια του Λαμπλάς, ντετέκτιβ παλαιάς σχολής, και του επιθεωρητή Σαντελί, καταφέρνει να ανακαλύψει τον ένοχο...

Στο κύκνειο άσμα του ο Φρανσουά Τρυφώ, μέγας γνώστης και θαυμαστής του φιλμ νουάρ, αποδίδει με μεγάλη αφηγηματική άνεση, σινεφίλ διάθεση και ειρωνικό βλέμμα το ύφος και το πνεύμα ενός κινηματογραφικού είδους, την μεγάλη αξία του οποίου ανέδειξαν οι δημιουργοί της nouvelle vague, ως κινηματογραφικοί κριτικοί στα Cahiers du Cinéma. ΄Έξοχη η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Νέστορ Άλμεντρος, συμβάλλει τα μέγιστα στην νουάρ ατμόσφαιρα της ταινίας και θαυμάσιοι στους κεντρικούς ρόλους η Φανί Αρντάν και ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν.

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 101»

15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα

15 - 24 Μαρτίου 2013

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώνει, στο πλαίσιο του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης - Εικόνες του 21ου Αιώνα, εργαστήρι φωτογραφίας με τίτλο: «Θεσσαλονίκη 101»

Mε αφορμή τη συμπλήρωση 15 χρόνων του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης- Εικόνες του 21ου Αιώνα, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνεχίζει να συμμετέχει δυναμικά στην δημιουργική και καλλιτεχνική ζωή της πόλης, διοργανώνοντας φωτογραφικό εργαστήρι με τη συμμετοχή νέων που δραστηριοποιούνται στο χώρο της τέχνης της φωτογραφίας.

Το εργαστήρι, το οποίο θα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, εστιάζει στην εξέλιξη της πόλης. Μνημεία, αστικά σημεία ή στιγμιότυπα που μπορεί να ορίζουν την έννοια της εξέλιξης θα αποτελέσουν αντικείμενο καταγραφής και ερμηνείας μέσα από το φακό των δημιουργών.

Το εργαστήρι θα φιλοξενήσει 10 νέους φωτογράφους οι οποίοι θα εργαστούν με σκοπό την παραγωγή έως 6 τελικών έργων ο καθένας. Τα έργα θα παρουσιαστούν στην κεντρική έκθεση του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (15-24 Μαρτίου 2013). Το εργαστήρι θα συντονίσει ο διεθνώς καταξιωμένος Iρανο-καναδός φωτογράφος Μπάμπακ Σαλαρί.

Το Φεστιβάλ προσκαλεί τους νέους, ηλικίας από 18 έως 25 ετών που διαμένουν στην πόλη της Θεσσαλονίκης να καταθέσουν φάκελο για την προεπιλογή 10 υποψηφίων οι οποίοι θα σχηματίσουν την ομάδα συμμετοχής στο εργαστήρι. Η γλώσσα εργασίας θα είναι τα Αγγλικά.

Η κατάθεση του φακέλου θα πρέπει να γίνει έως τις 31 Ιανουαρίου 2013, στα γραφεία του Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη- Πλ. Αριστοτέλους 10, 6ος όροφος- στην κ. Στέλλα Καραγιαννίδου.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στην ιστοσελίδα www.filmfestival.gr και στα τηλέφωνα 210- 8706000 και 210- 8706016 (κ. Θάνος Σταυρόπουλος)

«Τα Χριστούγεννά τους Αλλιώς»

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συμμετέχει στη γιορτή αλληλεγγύης
«Τα Χριστούγεννά τους Αλλιώς»

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συμμετέχει το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012 στη γιορτή αλληλεγγύης «Τα Χριστούγεννά τους Αλλιώς», την οποία διοργανώνει το περιοδικό ... στο πλαίσιο της δράσης «Η Θεσσαλονίκη Αλλιώς», σε συνεργασία με τον  Οργανισμό Λιμένος Θεσσαλονίκης.

Ένα ξεχωριστό χριστουγεννιάτικο παιδικό πρόγραμμα περιμένει τα παιδιά που θα βρεθούν το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012 στο Μουσείο Κινηματογράφου – Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης. Οι μικροί σινεφίλ θα έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν δύο αριστουργηματικές ταινίες κινουμένων σχεδίων από τη Δανία: πρόκειται για τα φιλμ Τζιάνγκλ Τζάκ των Στέφαν Φγιέλντμαρκ και Φλέμινγκ Κουίστ Μέλερ και Σαμψών και Σάλλυ του Γιάνικ Χάστρουπ. Τις προβολές πλαισιώνουν ψυχαγωγικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες που θα ξεναγήσουν τα παιδιά στη χώρα του κινηματογράφου μέσα από την βιωματική και παιγνιώδη μάθηση. Τη σύλληψη, εκπόνηση και εφαρμογή του εκπαιδευτικού προγράμματος έκανε η μουσειοπαιδαγωγός Ευαγγελία Σοφή, ενώ στην εφαρμογή του προγράμματος συνέβαλλαν με τη συνδρομή τους οι εκπαιδευτικοί Παρασκευή Γκαϊτατζή και Δήμητρα Αδάμου. Κάθε πρόγραμμα (προβολή ταινίας και εκπαιδευτικές – ψυχαγωγικές δραστηριότητες) έχει διάρκεια τριών ωρών, και απευθύνεται σε παιδιά όλων των τάξεων του Δημοτικού. Ο μέγιστος αριθμός των παιδιών – συμμετεχόντων είναι 50 (κρατήσεις θέσεων μέχρι τις 20/12 στο τηλ. 2310-508.398).

Τα «Χριστούγεννά τους Αλλιώς» βασίζονται σε μία εκτεταμένη συνεργασία φορέων και δημιουργικών ομάδων της πόλης, που εστιάζουν τις δράσεις τους στα παιδιά και τους μεγάλους. Για έξι ολόκληρες ώρες το λιμάνι της πόλης αλλάζει όψη και προσφέρει δεκάδες δυνατότητες διασκέδασης σε μικρούς αλλά και μεγάλους, με μουσική, κουκλοθέατρο, θέατρο σκιών, προβολές κινουμένων σχεδίων και δημιουργικά εργαστήρια. Στο πλαίσιο της γιορτής αλληλεγγύης «Τα Χριστούγεννά τους Αλλιώς», το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012 από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 6 το απόγευμα θα συγκεντρωθούν τρόφιμα, φάρμακα, παιδικά ρούχα, παιχνίδια και είδη πρώτης ανάγκης προς ενίσχυση του έργου της «Άρσις», των «Γιατρών του Κόσμου», του Κοινωνικού Ιατρείου του Λιμανιού και του Κέντρου Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παιδιών με Αναπηρία (πρώην Αγ. Δημήτριος).

Γενικές πληροφορίες:

Οι προβολές πραγματοποιούνται στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος (Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α΄, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398), στο πλαίσιο του χριστουγεννιάτικου παιδικού προγράμματος της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 22-23/12 και 29-30/12.

Ώρες προβολών: 11:30 - Jungle Jack, 16:00 - Σαμψών και Σάλλυ.

Το Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012 η είσοδος στις προβολές είναι ελεύθερη. Παράλληλα, να σημειωθεί ότι στους χώρους του Μουσείου Κινηματογράφου – Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης θα λειτουργεί bazaar βιβλίων και αντικειμένων, δίνοντας την ευκαιρία στους σινεφίλ να εμπλουτίσουν την κινηματογραφική τους βιβλιοθήκη και να αποκτήσουν συλλεκτικά αντικείμενα σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Το αναλυτικό πρόγραμμα της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα www.filmfestival.gr,  όπου μπορείτε να πληροφορηθείτε και τις επαναλήψεις των προβολών τις επόμενες μέρες.

Περισσότερες πληροφορίες για το σύνολο του προγράμματος της δράσης «Τα Χριστούγεννά τους Αλλιώς» είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα www.parallaximag.gr.

Οι ταινίες και οι παράλληλες δραστηριότητες

Τζιανγκλ Τζακ, (Δανία, 1993)

Σκηνοθεσία: Στέφαν Φγιέλντμαρκ. Έγχρωμο, 75΄

Ο Τζιανγκλ Τζακ είναι ένα χαριτωμένο και σπάνιο ζωάκι της ζούγκλας. Η Ισαβέλλα, σταρ του κινηματογράφου, και ο πλούσιος σύζυγός της, Κόνραντ, θέλουν να τον αιχμαλωτίσουν, έτσι ώστε να παίξει στην επόμενη ταινία της Ισαβέλλας. Ο Τζιανγκλ Τζακ καταφέρνει να ξεφύγει, κρυμμένος σε ένα πλοίο με προορισμό την Ευρώπη. Φτάνοντας εκεί, θα βρει καταφύγιο στο ζωολογικό κήπο μιας πόλης. Ωστόσο, η Ισαβέλλα και ο Κόνραντ το μαθαίνουν και προσπαθούν ξανά να τον αιχμαλωτίσουν.

Παράλληλες δραστηριότητες: Μικρή περιήγηση στο χώρο του Μουσείου, παιχνίδι με καρτέλες για την ταινία, γράμμα στον Τζιανγκλ Τζακ, δημιουργία ταινίας με την τεχνική του ... και κατασκευή ομοιώματος ...

Σαμψών και Σάλλυ, (Δανία, 1984)

Σκηνοθεσία: Γιάνικ Χάστρουπ. Έγχρωμο, 63’

Ο Σαμψών είναι μια λευκή φάλαινα, όπως και ο θρυλικός Μόμπι Ντικ, για τον μύθο του οποίου ο Σαμψών δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον, πιστεύοντας μάλιστα ότι ζει ακόμα. Η Σάλλυ είναι μια γλυκιά μικρή θηλυκή φάλαινα, που γίνεται δεκτή στην ομάδα του Σαμψών, όταν φαλαινοθήρες σκοτώνουν τη μητέρα της. Οι δύο φάλαινες γίνονται στενοί φίλοι και ξεκινούν ένα ταξίδι για να βρουν τον Μόμπι Ντικ, ο οποίος, όπως λέγεται, θα σώσει τις φάλαινες από όλους τους κινδύνους.
Παράλληλες δραστηριότητες: Παιχνίδι με καρτέλες για την ταινία, παντομίμα, συζήτηση για τους κινδύνους των φαλαινών, παιχνίδι με πίνακα φελλού, επιδαπέδιο σταυρόλεξο και ζωγραφική.